Odamda saatlerin nasıl geçtiğini anlamamıştım.
Öğle vakti geldiğinde kapım hafifçe tıklatılmış, içeriye bir tepsi bırakılmıştı. Hizmetli kadın, Civan Ağa’nın emriyle yemeğimi odamda yiyeceğimi söylemişti. Söylenen her şey gibi bunu da sessizce kabul etmiştim.
Tepside sıcak çorba, pilav, yanında yoğurt ve küçük bir kase meyve vardı. Aç olmama rağmen lokmalar boğazımdan zor geçmişti. Yedikten sonra tepsi sessizce alınmış, oda yeniden eski sessizliğine bürünmüştü.
Yatağın kenarında oturup pencereye baktım. Avluda hareketlilik azalmıştı ama hâlâ kalabalık dağılmamıştı. Kadınların kahkahaları, uzaktan gelen fısıltılar, arada bir yükselen sesler. Hepsi duvarların arasından içeri sızıyordu.
Bir süre sonra bu dört duvar beni boğmaya başladı. Ayağımdaki sızı hafiflemişti yine de dikkatli basıyo
