Saat, öğleden sonra 3.15
Katil kızı yanında getirdi. Normalde yalnız yaptığı her şeyi şimdi onunla yapıyordu, böylece bildiği her şeyi bir başkasına öğretmiş ve düzenin bu şekilde devam etmesini sağlamış oluyordu. Tıpkı bir günahın yavaş yavaş yayılması gibi, kız her şeyi çok iyi kavrıyordu. Ayrıntılarıyla...
Kışın soğuğunda, daha soğuk olan adımlarını metro istasyonuna yönelttiler önce. Katil, karanlık gözlerini tedbirli bir şekilde insanlara yöneltirken, çantasındaki namludan güç alırcasına arkasına yaslanmıştı. Trende her zamanki gibi en köşeye geçmişti. Kimse bakmıyordu.
Kimse bilmiyordu.
Kafasının içindekileri kimse göremiyordu.
Genç kız arada bir etrafına göz atıp tekrar pencereden geçen yollara dönüyor ve sonra bir kaç saniyeliğine siyah gözlere çeviriyordu gözlerini. Soru sora
