Yeryüzünün tepesini süsleyen yıldızlar, karanlığa sırtını dayamış bir halde arabanın camından yansımama bakıyordu. Şehrin ışıkları geçip giderken kendimi bir nevi hayal kırıklığına uğramış hissediyordum. O havai fişekleri yakından izlemeyi çok istiyordum. Fakat cinayet yerinden ne kadar çabuk uzaklaşırsak o kadar iyiydi. Aydın'dan çıkıyorduk. Büyük ihtimalle İzmir'e dönecektik ve ben her zamanki gibi yılbaşını oturarak geçirecektim.
Tam bir hayal kırıklığı.
Alperen, sürücü koltuğunda ses etmeden yola devam ederken geçtiğimiz yerden neredeyse bütün şehri görebiliyordum. Işıkların yanıp söndüğünü ve o kutlamaları... İnsanların mutluluk içinde yaşadıklarını, müzik dinlediklerini, normal bireyler olarak sohbet edebildiklerini, hepsini görebiliyordum. Bunlara sahip olamamak kalbimi acıtıyordu
