Elinde iki fincan ile Alperen içeri girdiğinde derin bir nefes aldım. Bu çocuğun amacı neydi? Kendine neden bunu yapıyordu? Peki, ona neden bunu yapıyordu? Ona bakmak neyi iyileştiriyordu, daha doğrusu zaten yan yana yaşıyorlardı, neredeyse bütün gün birliktelerdi. Bu yetmiyor muydu?
Sormak istiyordum. Cevapları duymak istiyordum ama biliyordum bunun sonucunda gerçekler ikimizi de kırgın bırakacaktı.
“Ee naptın?” diye sordum merakla siyah gözlere bakıp. Fincanlardan birini benim önüme koydu. Dalgın, hatta donuktu diyebilirdim.
“Bu sefer olacak gibi.” dedi kendi fincanını dudaklarına götürerek. Bir yudum aldı ve devam etti “Diğer isimleri de halledersem güvenlerini iyice kazanmış olacağım.”
“Tüm bunları hallettikten sonra değil güvenmek, sana taparlar oğlum” dedim, güven vererek.
Siyah
