Söz ve Bağ
Her ne kadar 'ben acımasızım' der gibi dikilen heybetli bir görüntüsü olsa da, kelimelerine sığınmış çaresizliği hissetmiştim. O duygunun gerçek benliğinden, ruhundan geldiğini biliyordum. Uzun boyu, güçlü kolları ya da tüm o kötü adam tavırları bunu benden saklayamıyordu. Başımı çevirip ona baktım. Şaşkın bir şekilde elleri ceplerinde bana bakıyordu. Gerçekten gidecek miydim? Ona verdiğim onca sözden, onunla yaşadığım onca şeyden sonra burada yalnız kalmasına izin mi verecektim? Onu tekrar onu tanımayan insanlarla tek başına mı bırakacaktım? "Gidemedim." dedim sıkışan kalbimin verdiği bir cevapla. Sesim haksızlığını kabul eder gibi kuru çıkmıştı. Kendimi suçlu buluyordum ama sebeplerimin sonuna kadar haklı olduğunun da farkındaydım. Sadece onu bırakmak istemiyordum. Gözlerindeki o ifade
- Yazar
