Ateşin Sessiz Sorgusu
’Herkes hüzünden ölüyordu da hiç kimse ses çıkarmıyordu.’’ Yağmurun terk ettiği ıslak caddede araba seslerinin ardından yürüyordum. Adımlarım peş peşe ilerliyordu, ısrarla. Batmak üzere inmiş güneş, hafif ışıkları ile üzerimde parlıyor etrafa yorgun bir pembe atmosfer yayıyordu. Şehrimin acımasızca soğuduğu günlerdeydik ve ruhum dışarıdaki havanın aksine yanıyordu. Ruhumdaki yangının kaynağı sahip olduğum kirli ellerdi. Sadece ellerim değil, benliğim ve varlığım kirlenmişti. Geceleri soluk soluğa uyandığım kâbuslarda ben bir canavardım. Minik çocukların korkup kaçtığı, mide bulandıracak kadar zavallı korkunç bir canavardım. Ve her yerim yediğim insan parçalarından kalma kan ile kaplanmıştı. Buna dayanamıyordum. Zamanla anlayabileceğimi sanmıştım ama gittikçe nefret ediyordum her şeyden.
- Yazar
