''İçimde, yenik düşmüş bir ordunun hala bir umut çalmaya devam eden kısık marşı vardı''. Uçsuz bucaksız bir vadiden aşağı sarkar gibi devam ediyorum. Aşağıda kocaman, dopdolu ve canlı bir hayat olduğunu biliyorum. Bulunduğum yerde ruhum sürüklene sürüklene yıllar geçirmiş. Kendimi bu vadiden aşağı bırakmama hep çok az kalmış gibi bir şeyler hala tutunmama sebep oluyor. Bir şarkı daha, diye düşünüyorum. Son bir kitap daha, son bir insan daha… Hepsini denemek istiyorum hepsiyle bir şeyleri iyileştirmek ve geçmişi temizlemeye çalışıyorum. Her geçen gün parmaklarım tutunmaktan yoruluyor. Düşmekten korkuyorum, bütün o canlı hayatın içine bir enkaz gibi yığılmaktan, bir gün yorulup her şeyi bırakmaktan ve tamamen vazgeçmekten korkuyorum. Her şeyin bitmesini isteyen bir tarafım var, yok diyemem.

