İçimde koca bir boğuşma yaşanıyor gibiydi. O boğuşmanın içinde ben tek başıma kalıyordum. Kendimi anlamıyordum. Alperen in karışımda oluşu beni kötü etkiliyordu. Kollarının içine sığınıp ağlamak istiyordum.
"Katillerle dolu bir törene gelmek istemiyorum." dedim.
Histerik bir kahkaha attığında kelimelerimin saçmalığını düşündüm. Bir katille aynı evde yaşıyor, onunla kahvaltı ediyor, dolaşıyor, savaşıyordum. Hatta onunla uyuduğum günler bile olmuştu. Kelimelerim tüm bu yaşanmışlıkların yanında fazlasıyla saçma geliyordu.
Üstelemesini isteyen yanım hala canlıyken düşüncelerime dokunmaya çalışan siyah gözleri gözlerimden ayrılmıyordu.
Kapının çalışıyla aramızdaki boşluk tok bir sesle doldu. Sessiz kalmak isteyen yanım kendini kurtarılmış hissediyordu.
"Tamam, sen bilirsin." dedi umursamaz
