Ertesi gün, her şey biraz daha sakinleşmişti. Sabahın erken saatlerinde, güneş yeni doğarken bile içimde bir huzursuzluk vardı. Dün geceki konuşmamız, kalbimde derin izler bırakmıştı. Kubilay ile tekrar güven oluşturmak, geçmişin korkularını geride bırakmak kolay olmayacaktı, ama bir şekilde bunu yapabileceğimizi hissediyordum. Belki de en zor olan kısmı, birbirimize gerçekten güvenmekti.
Telefonum çaldı. Mesaj geldi. Kubilay'dan.
"Bugün seni görmek istiyorum. Sana bir sürprizim var."
Gözlerim kıpırdadı. İçimdeki tedirginlik bir an için yok olmuştu. Ne zaman kendisine yakın hissetsem, içimde bir şeyler huzurla doluyordu. Ama bu kadar çabuk bir sürpriz, bir şeyler değişiyor demekti.
Saatler sonra, kapı çaldı. Bu kez arkamda bir koridordaydım, derin bir nefes aldım ve kapıyı açtım. Karşı
