Kapanan Kapılar
294 Kelimeler
Kulis kapısına yaklaştığımızda ortalık oldukça kalabalıktı. Hayranlar, gazeteciler, menajerler… Herkes içeri girmeye çalışıyordu. Ama bir görevli sesini yükseltti:
“Kubilay Bey bu akşam kimseyle görüşmeyecek. Kulis kapatıldı. Lütfen alandan uzaklaşalım.”
Bir uğultu yükseldi. İnsanlar yavaş yavaş dağılırken ben yerimde kaldım. Sude koluma dokundu.
“Ekim… gidelim mi artık?”
Başımı iki yana salladım. “Sude… ben bu sahneyi rüyamda gördüm. Kulisin önündeydim. Biri bana onun benden hoşlanmadığını, beni sevmediğini söylemişti. Ama ben yine de gitmiştim. Onunsa tam aksine, beni beklediğini görmüştüm. Sanki bugün... o rüyanın içindeyim. ve beni çağıracak”
Sude kaşlarını kaldırdı. “Yani şimdi kulisin açılmasını mı bekleyeceksin?”
“Hayır,” dedim. “Sadece hissetmeye çalışıyorum. Kalbim nereye çekiyorsa...”
Tam o anda kulisin kapısı tekrar açıldı. İçeriden biri çıktı. Herkesin dağılmasını sağladı. Gözlerimi kaldırdığımda kapıda Kubilay’ı gördüm. Kalabalığın ortasında sadece beni izliyordu.
Gözleri gözlerime takıldığında, içimden geçen tek cümle: “İşte, bu da rüyanın devamı.”
Sakin bir sesle, doğrudan bana hitap etti:
“Ekim. İçeri gelir misin?”
Sude hayretle arkamdan bakakaldı. Ben ise bir adım öne çıktım. Kalbim göğsümden çıkacak gibiydi. Kulisten içeri girdim, o ise kapıyı kapattı. Herkes dışarıdaydı. İçerisi sessiz ve loştu.
Kubilay, beni koridorun sonunda daha özel, küçük bir odaya götürdü. Kapıyı kapattı, yüzünü bana döndü. Bir an sessizlik oldu. O sessizlikte yalnızca kalbimizin sesi vardı.
“Seni sahnede gördüğümde... gözlerim başka kimseyi seçmedi. Sanki sen orada değil de içimdeydin,” dedi.
Ben cevap veremedim. Sadece baktım. Ve o an, Kubilay bir adım attı. Sonra bir adım daha. Elleri yüzüme uzandı. Parmaklarıyla yanağıma dokundu.
“Bu gece seninle olmak... rüyadan uyanmak gibi,” dedi ve dudakları yavaşça benimkilerine dokundu.
O ilk öpücük... hem bir başlangıçtı hem de bir itiraf. Ben artık sadece bir hayran değildim. O an, onun karşısında bir hayalin gerçeğe dönüştüğü kişiydim.
- Yazar
