Sabahın huzurlu sessizliğinde, mutfakta bir araya gelmiştik. Kubilay, gözlerinde geceye dair hala bir yansıma taşıyarak, mutfak masasının başına oturmuştu. Onun bana bakışları, içimdeki duyguları kabartıyordu. Yavaşça kahvaltıyı hazırlarken, aramızdaki sessizlik daha da yoğunlaşıyordu. Birbirimize olan bakışlarımızın anlamı büyüdü, kelimeler eksikti.
Kubilay aniden konuşmaya başladı, sesinde bir tını vardı, sanki içindeki duyguların derinliklerinden çıkmış gibiydi.
“Ekim,” dedi, sesinde hafif bir burukluk ve bir o kadar da içtenlik vardı. “Bunca zamandır şarkılar yazıyorum, hep hüzünlü, efkarlı melodiler. Ama seni tanıdıktan sonra, bir şeyler değişti. Gerçekten, sanırım şarkılarımda hep eksik bir şey vardı. Melankolinin içinde kaybolurken, senin gibi birini tanımayı hiç beklemedim. Senin
