Uykum o kadar baskın geldi ki Zeno'nun beni yatağa taşımasını hissetmiş ancak tepki verememiştim. Sabaha bunun hesabını sormayı aklıma not ettim.
Sabah gözlerimi açtığımda ilk başta yerimi yadırgamıştım. Çünkü iki haftadır başka bir evde gözlerimi açtığım için oraya alışmıştım. Ama bu yadırgama birkaç dakika sürdü. Sonrasında o aşina olduğum odaya alıştım. Yatağın Zeno tarafı boştu. Muhtemelen sinirleneceğimi bildiği için benden önce uyanıp kalkıp gitmişti. Başımı çevirdiğimde komodin üzerinde duran kocaman kırmızı gül buketini görmeyi bekleniyordum. Kucağıma alıp kokusunu derince içime çekerken köşesine tutturulmuş not dikkatimi çekti. Elime alıp okudum hemen.
-"Seni seviyorum bebeğim." Derince bir nefes verdim. Ben bu adamla ne yapacaktım? Bu kadar sert olmak zorunda mıydı? Sevgisi de
