Aras malikanesinin üzerine çöken karanlık, bu kez sadece gecenin habercisi değil, yaklaşan bir cinnetin sessiz ayak sesleri gibiydi. Pencerelerdeki lazer sensörlerin kırmızı ışıkları, koridorlarda birer hayalet gibi süzülürken; evin içindeki hava, solunması imkansız bir zehirle dolmuştu. Giray Aras, elindeki o küçük sarı tokayı masasının üzerine koymuş, karşısında sıraya dizilmiş olan çalışanlarına bir azrail edasıyla bakıyordu.
Salonda toplanan personel, yıllardır bu evde ekmek yiyen, Mayda’nın en mahrem sırlarını paylaştığı, Liva’nın ilk adımlarına şahitlik eden insanlardı. Aşçı Fatma Hanım, yirmi yıldır ailenin yanındaydı. Bahçıvan Selim, Giray çocukken bu bahçenin ağaçlarını dikmişti. Korumalar, Giray’ın en sadık, en eski silah arkadaşlarıydı. Aralarında işe yeni girmiş tek bir yabanc
