Giray, Belgrad Ormanı’nın en derinlerinde, sadece aile dostlarına özel, asırlık meşe ağaçlarının arasına gizlenmiş o devasa av köşkünü andıran orman yalısını bu birkaç günlük kaçamak için hazırlatmıştı. Burası, denizin mavisinden ziyade ormanın her tonundaki yeşilin, toprağın o taze kokusunun ve kuş cıvıltılarının hüküm sürdüğü bir cennet bahçesiydi.
Ormana yaklaştıkça asfalt yol daralmış, yerini çakıllı patikalara bırakmıştı. Araçların tekerlekleri taşların üzerinde yumuşak bir ritimle ilerlerken, şehirle olan bağ adım adım kopuyordu. Telefon sinyalleri zayıflamış, radyo cızırtıya dönmüş, yerini sadece rüzgarın uğultusu almıştı.
Bu sessizlik, bir kaçış değil; bilinçli bir geri çekilişti.
Üç araçlık küçük ve gözlerden uzak konvoy, ormanın içindeki kıvrımlı yolları aşarak malikanenin gi
