Giray ve Mayda, o gece, hayatlarının en huzurlu uykusunu uyumuşlardı. Sabah uyandıklarında, Mayda’nın karnının üzerindeki Giray’ın eli, artık sadece bir dokunuş değil, bir yemindi.
Giray, gözlerini açtığında, Mayda’ya döndü. Gözleri, saf, çocuksu bir sevinçle parlıyordu.
“Bu gerçek mi?” diye sordu, sesi kısıktı. “Sen, benim içimde, bizim için bir mucize mi büyütüyorsun?”
Mayda gülümsedi. “Evet, sevgili doktor. Teşhisin doğru. Ve ben, bu ‘hastalığa’ bayılıyorum.”
O an, Giray’ın bütün o profesyonel eğitimi, sevgiyle birleşti. Hemen "Doktor Aras" moduna geçti ama bu kez endişe verici değil, şefkatliydi.
“Hemen kalkmıyorsun,” diye emretti, ama sesi yumuşaktı. “Kahvaltıyı yatağa getireceğim. Ve bugün ilk iş, hastanedeki en iyi kadın doğum uzmanı arkadaşımı arıyorum. İlk randevuyu
