Hastanenin yoğun bakım ünitesinde zaman, dijital ekranlardaki yeşil çizgilerin ritmine hapsolmuştu. Giray Aras, son kırk sekiz saattir o sandalyeden bir saniye bile kalkmamıştı. Gözleri kan çanağına dönmüş, o her zaman jilet gibi duran duruşu hafifçe kamburlaşmıştı. Ama Mayda’nın elini tutan parmaklarındaki güç, sanki kendi hayat enerjisini ona pompalamak istiyormuş gibi bir an bile gevşememişti.
Şafak vakti, odanın perdeleri arasından sızan soluk mavi ışık Mayda’nın yüzüne düştüğünde, cihazların o monoton "bip" sesinde küçük bir değişim oldu. Giray, başını Mayda’nın elinden kaldırdı. O an, dünyanın en pahalı imzalarından, en büyük ihalelerinden daha kıymetli bir şey oldu: Mayda’nın kirpikleri titredi.
Giray nefesini tuttu. "Mayda?" diye fısıldadı, sesi sanki bir rüyayı bozmaktan korkar
