Narin yatağın kenarında oturmuş, elleri dizlerinde, dalgın gözlerle boşluğa bakıyordu. O sırada kapısı hafifçe tıklandı. Bir an irkildi, gözlerini kapıya çevirdi.
“Gel.” Dedi kısık bir sesle.
Kapı aralandı. İçeriye Fatıma girdi. Tedirgin bir hâli vardı. Kapıyı arkasından usulca kapattı, omuzlarını dikleştirmeye çalışsa da bakışlarındaki gerginlik saklanmıyordu.
Narin şaşkınlıkla ayağa kalktı.
“Buyur abla… hayırdır?” dedi.
Fatıma, birkaç adım attıktan sonra durdu. Ellerini birbirine kenetlemiş, gözlerini kaçırıyordu.
“Seninle konuşmamız gerekenler var.” Dedi sonunda.
Narin’in kaşları çatıldı.
“Ne konuşacağız ki?”
Fatıma derin bir nefes aldı, dudaklarını ısırdı. Sesini alçaltarak konuştu.
“Geçen siz hastaneye gittiğinizde… sana ne dediğimi hatırlıyorsun,
