Sabahın ilk ışıkları konağın ağır perdelerinden süzülürken Narin yatağında gözlerini açtı. Göz kapakları şişmişti; uykusuz geçen bir gecenin izleri, yüzünde belli oluyordu. Derin bir nefes aldı, ardından hızlıca kalktı. Aynanın karşısına geçtiğinde kendi yansımasına bakakaldı. “Artık zayıf olmayacağım,” diye fısıldadı, “ne olursa olsun onların oyununu bozacağım.”
Koridora çıktığında merdivenlerden aşağıya doğru hizmetçilerin koşturmalarını duydu. Avludan gelen gürültü, kahvaltı hazırlıklarının başladığını gösteriyordu. Ama onun gözü çoktan Rojda’nın odasının kapısındaydı. Kadının o kendinden emin kahkahalarını duyar gibi oldu.
Kahvaltıda masaya oturduklarında herkes yerini almıştı. Delal hanım, baş köşede ciddi yüz ifadesiyle oturuyordu. Fatıma sessizdi, tabağına bakıyordu. Rojda ise
