24 saat sonra
HAVİN
Başındaki sargıyı hissettiğinde bir şey hatırlamaya çalıştı. Kırık bir görüntü… Sahra.
Cam.
Kan.
Ömer.
Gözlerini açtı.
O an, yanında uykusuz gözlerle nöbet tutan Ömer’i gördü. Bir sandalyeye çökmüş, başını ellerinin arasına almıştı. Ceketini çıkarmış, gömleği hâlâ kan lekeliydi.
Havin’in hafifçe kıpırdandığını hissedince başını kaldırdı.
— “Havin?”
Gözleri büyüdü. Sandalyeden kalkarken neredeyse devriliyordu.
— “Gözlerini açtın… Allah’ım sonunda…”
Havin zorlukla fısıldadı:
— “Sen… geldin…”
Ömer onun elini tuttu, nazikçe.
— “Geç kalmadım… Bu kez geç kalmadım. Yaşayacaksın, tamam mı? Artık sana hiçbir şey olmayacak.”
Havin’in gözlerinden iki damla yaş süzüldü.
— “Sahra… beni… öldürecekti…”
Ömer başını eğdi.
— “Biliyorum. Ama yapamadı. Seni koruyamadım
