Kaç kere ölürdü bir insan?
Kaç kere kırılırdı bir kalp?
Ben yaşadığım her gün ölmüş, kanın damarlarımda gezdiği her an zifiri ruhumla hayata gülmüştüm.
Ölümün azap verici sayesi altında savrulan bir yapraktım ben. Umut nereye eserse oraya savruluyordum.
Yaşamıyordum, bu yaşamak değildi. Bu aydınlığa tutunmak isteyen bir kalbin, cehennemin ateşiyle yanmasıydı.
Yakmak isterken yanmaktı...
Batu yaşıyordu.
Ya da birileri bana yalan söylüyordu.
Her iki ihtimal de keskin bir ok gibi saplandı zihnime. Korkunç bir bataklıktan karanlığa çakılmıştım. Çırpındıkça daha da dibe batıyor, azat olmak istedikçe zifiriye tutsak ediliyordum.
"Bu kim şimdi?"
Sesim, geceyle bütünleştirken tan yeri yavaş yavaş ağarmaya başlamış, gece o çok istediği güne kavuşmuş ama ben hâlâ huzura kavuşamamıştım
