Civan, Berfin’in ellerini ve ayaklarını çözmek için büyük bir özen gösterdi. Her bir düğümü dikkatlice açarken, yüzündeki pişmanlık gözlerinden okunuyordu. Yıllardır içinde biriken utancı ve acıyı kelimelere dökmeye çalışıyordu. “Hanımım,” dedi, sesi titreyerek. “Size böyle davranmak… Yemin ederim ki her defasında içimi parçaladı. Ama mecburdum...”
Berfin, Civan’ın samimiyetini anlamaya çalışıyordu. Olanlar ona hala bir rüya gibi geliyordu. Civan, Berfin’in iplerini çözdükten sonra öfkeyle dolmuştu. Yılların birikmiş hıncını almak istercesine Sıdıka Hanım’ı yakaladı ve onu sıkıca bağlamaya başladı. Gözlerinde intikam ateşi vardı. Tam onu ayaklarından asmak üzereyken Berfin birden seslendi: “Hayır! Buna gerek yok.”
Civan duraksadı, şaşkınlıkla Berfin’e baktı. “Hanımım, bu kadına sakın acı
