Berfin ne yapacağını bilemiyordu. Düşünceler kafasında birbirine çarpıyor, adım atmakta zorlanıyordu. Nereye gidecekti, nereden başlayacaktı? O sırada karanlığın içinden beliren bazı sesler dikkatini çekti. Korku, yüreğine bir buz gibi saplandı. Gelenler Memo Ağa ve adamları mıydı? Sıdıka Hanım’ın içini ise başka bir his kapladı; yüzüne sinsice bir gülümseme yerleşmişti. Kurtuluşu buradaydı, bu seslerdeydi. Ama Civan, tüm bu olanlardan sanki hiç etkilenmemiş gibiydi, sakin ve kendinden emindi. Gelenlerin kim olduğunu biliyor gibi duruyordu.
Sesler giderek yaklaşırken Civan, Berfin’in yüzündeki endişeyi fark etti ve ona dönerek, yumuşak bir ses tonuyla, “Merak etmeyin hanımım, buraya geldiğimizi bilen sadece annem var. Yola çıkmadan ona haber verdim,” dedi. Berfin’in içi bir nebze olsun ra
