Günlerdir bir türlü tam anlamıyla temizleyemediğim, Atlas’ın bana verdiği evin içine boş boş baktım. Tozlar hâlâ yerlerde dans ediyordu; güneş ışığında daha da belirginleşiyordu her bir zerrecik. Bu ev, sanki benimle birlikte nefes alıyor, benim gibi yorgun bir hâlde sessizce ayakta duruyordu.
Aynaya yönelip düz siyah saçlarıma baktım. Beyaz kumaştan bir bandanayı aldım, yavaşça başımın arkasından bağladım. Bu küçük hareket bile beni hayata tutunuyormuşum gibi hissettirdi.
Mutfak tezgâhına yaslandım.Tabağı elime aldım. Beyaz zemin üzerine işlenmiş minik mavi çiçekler vardı. Tabağı su dolu lavabonun içine bıraktım. Ellerim suya daldı, sessizlik içinde tabağı yavaşça çıkardım.
Bulaşık bezini hafifçe tabağa sürdüm. Hareketlerim yavaştı ama kararlı. Yüzümde ise bir tür konsantrasyon vardı.
