Eftalya

19.Bölüm

"Alin sen  ne yaptığını sanıyorsun?"

Eymen'in hayal kırıklığı ve öfke dolu sesi kulaklarıma çalındığında, artık kaybolan arabadan bakışlarımı ayırıp ona baktım.Harelerinde yoğun bir kırgınlık vardı.Zaten insan en çok kırıldığında hırçınlaşırdı.Ona şu anda açıklayacak en ufak bişeyim olmadığı için hiç birşey demeden Gülizar teyzenin yanına doğru gittim hızlı adımlarla.

Şimdi bu kadını kim koruyacaktı? Cihat eğer cezaevine girerse ordan sağ çıkması imkansızdı.Onuda annesinide kimliklerini ortaya çıkmasın diye öldürmeye çalışıcaklardı.Herşey biranda öyle kararmıştı ki bu kararan gecelere aydınlık sabahların yakın olduğunu hissettim.Çünkü, gece olmadan gündüz olmazdı..

"Merak etmeyin.Onu ordan kurtarıcaz inşallah."

Gözyaşlarını silip bahçede ki tabureye oturdu.Arkama döndüğüm de Karan'ın bakışlarında umduğum merhameti görünce bir nebze olsun rahatladım."Ondan başka kimsem yok kızım.Cihat benim tek ailem." Tülbentinin kenarıyla durmadan akan yaşları sildi tekrardan.Hiçbirşey diyemedim.Zaten ne denirdi ki.Bazı olaylarda susmak en büyük teselli olurdu.

Kolumu saran eli hissettiğim de öfkeli hareleriyle karşılaştım.

"Konuşalım!"

Teyze birşey anlamasın diye dişlerinin arasından söylemişti.Evet çok şey saklamıştım ondan.Ama birşeyler paylaşıcağım kadar yakın olalamıştıkki hiç bir zaman birbirimize.Aramızda, güven sadakat ve sevgi gibi çok önemli duygular eksikti. Olay çıkmasını istemedigim için onaylayıp peşine düştüm.Eymen'in yanında ona birşeyler mırıldanan Aslı'yı görünce anlam veremedim önce.Şuan bu ortamda hangi olay anlamlı ki diyen iç sesime hak verdim.Bazen birbirinle alakasız şeyler kaderde biraraya yazılmıştır.Sen anlam veremesene yazan kalem hikmetle yazmıştır.