Sevilmek ne demekti tam olarak? Yada koşulsuz sevmek?
Herkesin hissettiğini zannettiği ama çoğu kişinin asıl manasını kavrayamadığı bir duyguydu.Sevginin olduğu yerde en çok olması gereken belliydi aslında.
Huzur..
Bir kelime, beş harf..Ve biz insanların yakalamak için peşinden koştuğu, elimizdeyken kaçırdığımız çok uzaklarda zannettiğimiz ama aslında başucumuzda olan en değerli kelimeydi huzur.Öyle çok herşeyimizi feda ederek peşinden koşuyorduk ki, huzursuzluğu bile göze almıştık yolun sonunda kavuşma ihtimali var diye.Halbuki kendi elimizde değil miydi huzur.Uzaklarda aramaya ne gerek vardı ki.Yürüyerek kavuşucağımıza, kan ter içinde koşmayı tercih ediyorduk.
İnsanoğlu zaten çoğu zaman tercihlerinin bedelini öderdi.
"Boyalar elinde şimdi duvarı boyama vakti." Aslının o gün ne deme
