İçimde bir boşluk vardı.Varmış daha doğrusu..Varlığından onları gördüğüm gün haberim olmuştu.Ellerim acıdı öpersen geçer diyesim vardı birilerine.Aslında elimin değil de kalbimin ihtiyacı vardı öpülmeye, en çokta şefkate.
"Akşama yemeği kendinize göre yapın.Biz evde olmayacağız."" Karan yine bir gün benim adıma kararlar veriyordu.
"Nereye gidiyoruz?" Ve ben yine bir gün onun rüzgarı ne tarafa esse oraya sürükleniyordum. "Eymen'lere." Hızla ayaklandığımda anlam veremez bakışlarını üzerimde hissediyordum.Hiç birşey demeden önünden geçip evin kapısını açtım.Hâlâ daha olduğu yerde durduğunu görünce ona doğru döndüm."Eee gitmiyor muyuz?"
Şüpheyle kıstığı hareleriyle baştan aşağı süzdü bedenimi.Tok adım sesleriyle yanıma geldiğinde gözünü benden hiç ayırmadan sertçe kapattı kapıyı.Yaklaştı v
