Çocuk büyütmek ve yetiştirmek arasında ki uçurumu ebeveynlere anlatmak isterdim.Konuşarak değil bağırarak.Sevginin üzerine kurulan eğitimle yetişen çocuklar hep önde başlardı hayata.Ve o çocuklar yürüdüğünde diğerleri koşsa bile onlara yetişemezdi.
Hiç bir çocuk kendi kendini yetiştirmek zorunda değildi. Aslında ebeveynlik çocuğu eğitmek değil, önce kendini eğitmekti.
Biz tam olarak burda hata yapmıştık sanırım.Anne baba olmakla herşey bitmiyor, yeniden başlıyordu.Anne baba olmak bir vasıf değil, kişinin gelebileceği en üst konum değil, bilinçli ve eğitimli ebeveynlik ise hayattaki en önemli vasıftır.
Çünkü unutmamak gerekir ki bir çocuk bir nesildir.O yüzden ebeveynler yalnızca bir çocuk değil bir nesil yetiştirir.
Şimdi elimize vicdanımıza koyalım? Benim çocuğum benim yüzümden aca
