Karakolun sessizliğinde saat gece 02:17’yi gösteriyordu.
Derya, özel misafir odasına alınmıştı. Bir asker yatağına serili çarşaf, odanın köşesindeki küçük masa ve çıplak bir ampul… Sanki başka bir dünyadaydı.
Ama içindeki fırtına... çok daha büyük bir karanlıkta esiyordu.
Rauf onu karakola getirdiğinde tek kelime etmemişti. Sadece onu koruyacak kadar sert, ama bakışlarıyla tutacak kadar sarsıcıydı.
Şimdi ise… her yer sessizdi.
Ama Derya’nın içinde çığlık vardı. Gözlerini tavana dikmiş, düşünmemeye çalışıyordu. Ama o gözler, o sözler… gitmiyordu aklından:
> “Senin nefesini biri duymayacak. Çünkü artık... o nefes benim.”
Kapı yavaşça açıldı.
Derya doğruldu.
Rauf’tu.
Üniformasının montunu çıkarmıştı, siyah atlet üzerindeydi. Omuzları genişti, alnındaki çizgiler daha da derinleşmi
