109
Affan'ın Anlatımıyla Kimsesizlik... insanın ruhuna ağır ağır işleyen, damarlarında dolaşan zehir gibidir. Fark etmeden bütün ömrünü sarar; tıpkı duvarlara sessizce tırmanan bir sarmaşık gibi. Benim kimsesizliğim öyle hafif, öyle geçici bir yalnızlık değildi. Omuzlarıma çökmüş bir taş misali, nefes aldıkça içime batıyordu. Ne bir babam vardı, ne de bir annem... Bir annem var mıydı, ondan bile emin değilim artık. Varlığı mı yokluğu mu daha ağırdı; tartmasını çoktan bıraktım. Daha gözlerimi dünyaya açmadan annesiz kalmışım. Ne sıcak bir anne kucağına sığındım, ne de annemin saçlarıma dokunan kokusuyla büyüdüm. Her düştüğümde "Anne!" diye ağladım, ama dizlerimi öpecek bir anne yaramı silecek bir el hiçbir zaman uzanmadı. Ben sözde anneannem ve dedemle yaşardım. Yaşamak denirse tabii... D
- Yazar
