Tabloya bakan tablo gibi adamlar, demişti Nehir onları tasvir ederken. Hiç de eksik değildi bu cümle onlar için. Karşımda gördüğüm dört adam bin bir zorluktan sonra şimdi elde ettikleri başarıyla anılıyorlardı. Her yönden bir sanat eseri enerjisi taşıdıkları aşikardı. Ancak baktığım tabloda derin bir hüzün saklıydı. O hüznü görmezden gelemiyordum, yok sayamıyordum. Güz’ü tanıdıkça o hüzünden başka bir şey göremiyordum. İnsan hayalini kurduğu hayatı yaşayınca mutlu olur, peki, ya hiç hayalini kurmadığı bir hayatı yaşıyorsa ne olur? Eğer annesi doğum gününde ona henüz 15 yaşında bir gençken gelecekteki Güz’e yazdığı mektubu vermeseydi gerçekten nasıl bir hayat istediğinin farkına varamayacaktı belki de. 15 sene önce düşlediği basit hayatın yanından bile geçmeyen bir yaşamı oldu. Başarı, ödül
