Aslında bir an önce evlenmezsek sinirlerim bozulabilir.
Telefonu koltuğun kenarına koyduğumda yüzümü yana çevirip Emre’yle yüzleşiyorum. Bana biraz alaycı biraz da tehditkâr bir bakışla bakarken tek kaşını kaldırıyor.
“O adam bir daha asla seninle buluşmayacak,” diyor ciddiyetle.
“Nedenmiş?”
“Çünkü erkek arkadaşın olduğunu öğrendi.”
Ben bir şey söyleyemeden evvel Emre öne doğru eğilip burnunun ucunu benimkine yaslıyor. Gürültüyle nefes alıp veriyor. Ardından “Sanırım sana daha önce hiç bu kadar kızmamıştım Nur,” diyor kısık bir sesle.
Kızgın olduğunu söylese de hiç öyle görünmüyor. Bu tuhaf değil mi?
“Nedenmiş?” diyorum tekrar.
Emre derin bir nefes alırken iki elini de sırtıma yerleştiriyor. “Dikkatsizsin.”
“Değilim!”
“Öylesin.”
“Biriyle arkadaş olmanın dikkatsizlikle ne alakası
