Uyandığında ne şaşırmış ne de içinden kaçıp gitmek gelmişti. Aksine sahiplenircesine yerine yerleşmiş, Aras’a uyurken olduğundan daha sıkı sarılmıştı. Adamın hâlâ uyuduğunu biliyordu ama kendini tutamamıştı.
Zehra duygularını ifade etme konusunda biraz çekingendi. Bu yalnızca karşısında Aras varken oluyordu ama elinde değildi. Onun gibi rahat olmak, ona dilediğini söyleyip sarılmak istese de elleri titriyor ve kesilen nefesleri eylemlerinin önüne geçiyordu.
Yine de bugün farklıydı. Aras bildiğini söylemişti. Bir şekilde bu Zehra’ya öyle iyi gelmişti ki her şeyi boş vermişti. Yüzü kızarsa da elleri titrese de sesi çıkmasa da umurunda değildi. Aras’ın yanında kalmak istiyordu. Hatta Aras’ın yanından hiç ayrılmamak istiyordu.
Başını kaldırıp adamın uyurken değişen çizgilerini izledi bir
