Aynada kendini izlerken genişçe gülümsüyordu Zehra. Bu kez elbisesi onu rahatsız etmiyor, kendini gerçekten güzel hissediyordu. Gözlerinin rengini ortaya çıkaran, gümüş rengi bir elbiseydi giydiği. Kalın askılıydı, Aras’ın kıskançlık krizlerine girmesini engelleyecek şekilde her türlü dekolteden uzaktı. Sade bir elbiseydi, eteği yere kadar uzanıyordu ve başındaki parlak tokaları olmasa çok sıradan gözüktüğünü biliyordu ama bu tam da Zehra’ya göreydi.
Rahatlayarak Aras’a seslendi. Onu kızdırmak için odadan çıkarmış, elbisesini seçmeye hakkı olmadığını söyleyerek kaşlarını çatmasına sebep olmuştu. En komiği adamın gerçekten de itiraz etmeye cesaret edemeyişiydi. Sanki Zehra onu bile bile üzmeye dayanabilirdi de!
“Geleyim mi?”
Aras’ın sesi huysuzdu. Gülerek kapıyı açtı Zehra. Geri çekilip
