Arabadan konağın kapısına gelinceye dek kaç kişinin elini sıktım, kaç kadının bana sarılmasına göz yumdum bilemiyordum..
O kadar çoktu ki..
Mustafa ve Seyyid, Kandıralı ile Sevda annemi diğer adamların yönlendirmesi ile konağa sokabilmişlerdi..
Hasta adamın birde bu kalabalıkta, helak olması isteyeceğim en son şeydi..
Davul zurna sesi beynimde tekrar tekrar yankı yaparken, yüzümü asmamak için büyük savaş veriyordum..
Ali Asaf bir an olsun elimi bırakmıyor ve herkes ile ayrı ayrı ilgilenmeye çalışırken bile gözlerini üzerimden hiç ayırmıyordu..
Sonunda konağın kapısına ulaşabildiğimizde, Ali Asaf beni kolunun altına aldı ve herkesin susması için bir elini havaya kaldırdı..
Adamda cüsse vardı arkadaş, bir elini kaldırması bile yetiyordu zalımın oğlunun..
"Hepinizin ayaklarına sağlık,
