Motor sesiyle gelen arabadan Ciwan indi. Gözlerinde çılgın bir sevinç vardı; haftalardır kavuşmayı beklediği gibi. Birkaç adımda Dila'nın karşısına dikildi.
— "Dayanamayacağını biliyordum! Bize kıyamayacağını biliyordum!"
Dila bir an onun yüzüne baktı. Dudakları acıyla kıvrıldı.
— "Biz mi, Ciwan? Sen iyi misin? Biz diye bir şey kalmadı artık. Olanı biteni unuttun mu? Bize sen kıydın. Sen parçaladın! Sana olan aşkımı nefrete sen çevirdin."
Ciwan'ın yüzü gerildi, nefesi hızlandı. Dila ise devam etti, kelimeler boğazını kanatıyordu:
— "Allah biliyor ya... ben seni çok sevdim. Bir ömür, o konakta seni beklerdim. Eğer bana ihanet etmeseydin, her şeye razı olurdum. Öyle çok seviyordum seni. Ama sen ne yaptın? Üstüme kuma getirdin! 'Dokunmam' dediğin kadının koynuna girdin, üstüne hamile bır
