Baran'ın dudakları Dila'nın yanağındaki yaşı alırken, zaman sanki akmayı bıraktı. Ne derenin uğultusu vardı artık ne rüzgârın esintisi... Sadece kalplerinin göğüs kafeslerini döve döve çarpışı.
Dila donup kalmıştı. Gözleri büyümüş, nefesi yarıda asılı kalmıştı. Ne geri çekildi ne de bir şey söyledi. Dudakları aralandı ama ses çıkmadı. İçinde fırtınalar koptuğu halde dışarıya tek kelime dökülemedi.
Baran ise onun bu sessizliğinde cevabını bulmuş gibiydi. Elleriyle kadına dokunmadı, sınırları zorlamadı. Sadece o bir damla yaşı, incitmeden, kalbine dokunur gibi almıştı.
Aralarında asılı kalan sessizlik öyle derindi ki suyun şırıltısı bile ikisinin nefeslerine ayak uydurur gibiydi.
Dila'nın kalbi, ilk kez Ciwan'ın gölgesinden tamamen kopmuş gibi çarpıyordu. O çarpıntının adı neydi, hâlâ di
