Ciwan'ın gözleri kan çanağı gibiydi. Dudakları titreyerek Dila'nın karşısına dikildi. Gözlerinden yaşlar süzülüyordu ama ilk kez bu gözyaşlarının ardında pişmanlık vardı.
— "Çok üzdüm seni..." dedi boğuk bir sesle. "Nasıl ah ettiysen... ahın tuttu, Dila."
Nefesi kesildi, yutkundu. Dudakları güçlükle devam etti:
— "Oğlumun... kalbi durmuş."
Dila olduğu yerde kala kaldı. Sanki ayaklarının altından toprak çekilmişti. Gözleri kocaman açıldı, nefesi boğazında düğümlendi. O an, bedduasının yankısı bir bıçak gibi kalbine saplandı.
Ama hemen toparlandı. Gözlerindeki acıyı içine gömdü, sesi çatallandı:
— "Evet... çok yaktınız canımı. Sen... baban... Jinda... Hepiniz. Ama ahımın içinizdeki en masumdan çıkmasını istemezdim. Başınız... sağ olsun."
Jinda'nın feryadı, taş duvarları bile titretece
