Baran'ın sözleri, taş duvarlarda yankılanan bir fısıltı gibi havada asılı kaldı:
— "Evlen benimle, Dila."
Dila'nın bakışları dondu. Dudakları aralandı ama ses çıkmadı. Gözlerinde şaşkınlık, kalbinde ise bir çarpıntı vardı. Fısıltıya yakın bir sesle:
— "Ne... ne dedin sen?"
Baran gözlerini hiç kaçırmadı. Sanki o an dünyada sadece ikisi vardı.
— "Evlen benimle. Seni ve kızlarını koruyabilmem için... evlen benimle."
Dila bir anda ayağa kalktı. Yüzü öfkeyle değil, ama yaralı bir gururla kıpkırmızı oldu.
— "Olmaz Baran! Böyle bir şeyi kabul edemem!"
Baran, dizlerinin üstünde hâlâ karşısında duruyordu. Sesi sakindi, ama içindeki fırtınayı gizleyen bir kararlılıkla devam etti:
— "Bu gerçek bir evlilik olmayacak. Sadece sana siper olabilmem için..."
Dila'nın gözlerinden bir damla yaş süz
