Sabah güneşi pencerenin aralığından sızarken gözlerimi araladım. Odanın içinde bir sessizlik vardı. İnce bir serinlik hâlâ üzerimdeydi. Bir süre daha yorganın altında kalmak istedim ama içimde garip bir huzursuzluk kıpırdanıyordu. Kendime sessizce fısıldadım:
“Hadi Alev, kalk kızım.”
Bir yandan yorgundum, bir yandan içim kıpır kıpır… Sebebini adını koyamıyordum ama rahattım da, tedirgindim de.
Yavaşça kalktım, yüzümü yıkadım, aynada kendime şöyle bir baktım. Göz altlarım hafif morarmış, uykusuzluğun izleri yüzüme yerleşmişti. Ama bu sabah, diğerlerinden farklıydı. Mutfakta kimseler yoktu. Annem hâlâ uyanmamıştı. Sessizce kahvaltılıkları çıkardım. Zeytin, peynir, domates… Yumurtayı ocağa koydum, çayı demledim. O sırada kapı çaldı.
Melisa’nın sesi kulaklarımda yankılandı:
“Ben geldim!”
