Bir gün aynaya baktığımda, gördüğüm şey kendi yüzüm değildi. Gözlerimdeki o boşluğu, o kırılmış kadını gördüm. Ve o an fark ettim: ben artık sadece bir bedenim. İçim, ruhum... her şey benden alınmıştı. Kendime defalarca “Sen Yasemin ’sin, sen hala hayattasın.” dedim ama bu sözler bir yankıdan ibaretti. İnandığım bir şey değildi artık. İnanacak halim kalmamıştı.
Delirmiş gibi davranmaya başlamıştım. Bu bir tercih değildi. Başka türlü davranmayı başaramıyordum. Delirmek böyle bir şey miydi acaba? Onlarda benim gibi farkında mıydılar? Sabahları aynanın karşısına geçip kendi kendime konuşuyordum. “Bugün seni bulamayacaklar. Bugün seni incitemeyecekler.” diyordum. Ama kimseye açıklayamadığım bir korkuyla, Alpay ya da babası odanın herhangi bir köşesinden çıkıp beni izleyecekmiş gibi hissediyor
