Ölüm.
Bir kelime, dört harfe sığan son nefesti. O nefese sıkışan umutlar, beklentiler ve dualar dudaklarımızın arasından süzülüp, karanlık bir boşlukta kayboluyordu.
Geriye yalnızca bize ait olmayan bir beden kalıyordu. Üzülen insanlar, ağıt yakanlar ve hatta mutlu olanlar bırakıyorduk arkamızda.
Oysa hepimizin gideceği yer aynıydı.
Hepimiz bir gün ölmeye mahkumduk.
Derin bir nefesi soluksuz kalmış gibi ciğerlerime çekerken, hızla yattığım yerden doğrulup, elimi göğüsüme bastırdım. Göz kapaklarımın arasından içeri süzülmeye çalışan gün ışığıyla, bir kaç kez gözlerimi kırpıştırdım.
Nefes, nefese ve ter içindeydim.
Elimi göğüsümden çekerken, başımı eğip korkuyla hançerin saplandığı yere baktım. Üzerimde gördüğüm lila rengi pijamalarımla şaşkınlık geçiriyordum. Acı yada kan yoktu.
Bak
