Son bir haftadır hep yaptığım gibi pencere önünde oturmaya devam ediyordum. Sorun çıkarmadığım için bu yaptığıma karışmıyorlardı. O geceden kalan yaralar iyileşiyordu ama ruhumda onaramayacağım bir yara vardı. Onun iyileşmesi için tek bir kişiye ihtiyacım vardı ve o da bana çok uzaktı.
Kapı açıldığında Abdullah’ın geldiğini görünce her zamanki korku fırtınası yine esmeye başladı. Pencerenin önünden hemen indim. O buraya bir sorun olmadıkça gelmezdi. Ardından içlerinde Doktor’un da olduğu bir kaç adam daha girince korkum daha da arttı.
Adamlardan biri olduğum yere geldi ve kolumdan tutup çekince direndim. ‘’Bırak!’’ diye bağırdım. Bağırmamla parmakları daha çok sıkılaştı ve sertçe çekip yere dizlerim üzerine savurdu. Geri kalkmak istediğimde omuzlarımdan tüm gücüyle bastırıp yerde kalmam
