Kapı çaldığında, ablam neredeyse ruhunu teslim ediyordu. Heyecandan ne yapacağını bilemez bir şekilde annemin yanında duruyordu. Bu heyecanlı ortamda kapıyı açmak da dolayısıyla bana düşmüştü.
Gülümseyerek açtığım kapıdan ilk giren babaanne olmuştu. Soğuktan dolayı içeriye kendini attığında, gülümseyerek eğilip elini öpmüştüm. Onu yakından gördüğümde nasıl da özlediğimi fark etmiştim. Ama Yiğit Demirhan yüzünden görmeye bile gidemiyordum. Bu adam tam bir uyuzdu.
Diğerlerine kısaca sarılmıştım ama Elif ablaya geldiğinde kollarımı sıkıca boynuna dolayıp uzun uzun sarıldık birbirimize. Arkasından eve girmeye çalışan Evren ve Yiğit’i gördüğümde ise ayrılmak zorunda kalmıştım. “ Seninle daha sonra hesaplaşacağız” diye beni tehdit ettikten sonra ablama sarılmaya başlamıştı. Ben ise gergin bir
