“ Ama… Ama göndereceksin” diyebildim saçmalamanın zirvesine çıkarak… Ne diye beni göndermesi için teşvik ediyordum onu. Fakat ne diyeceğimi bilememiştim ki? Ağzımdan çıka çıka bu çıkmıştı işte.
“ Hayır,” dedi ve kaldırdığı elini yüzüme doğru uzattı. Her geçen dakika daha fazla şaşırtıyordu beni. Sıcak parmakları yüzüme değdiğinde, tepki bile verememiştim. Öylece gözlerinin içine bakarak buna bir son vermesini beklemeye başlamıştır. “ Gitmeni istemiyorum. Burada kal.”
“ Ne değişti?” dedim fısıltıyla. “ Sen benden nefret ediyorsun. Senin gözünde ben para avcısından başka bir şey değildim. Bir anda ne değişti?”
“ Bilmiyorum ne değiştiğini. Ama senin ne olmadığını biliyorum. O adamın sende ne gördüğünü biliyorum. Giderken başıma seni niye sardığını biliyorum.” Ne güzel bir cevaptı bu. Çünkü
