“ Anne, alt tarafı bir yemek yiyeceğim. O kadar endişeliysen, kimle gideceğimi biliyorsun. Başıma bir iş gelirse polise Murat Doğan’ın adını verirsin” dedim mutfak kapısında dikilirken. Herkes yemek yiyordu ama ben sadece onları izliyordum.
“ Anne, Murat Doğan güvenilir biri. Doğan mücevherin sahibi o. Yakut’umuz sonunda doğru kişiyi buldu” ablamın yorumu beni beklediği gibi mutlu etmemişti. Ama yine de gülümsemek ve onlara çok mutlu bir imaj çizmeye çalışıyordum. Sonuçta ablam gerçeği bilse de annem ve babam, Murat’tan hoşlandığım için yemeğe çıktığımı düşünüyorlardı, aptal bir adamı unutmaya çalıştığımı değil.
Annem ablamın cümlesiyle bana baktı. Sonra abla baktı. Yeniden bana baktı ancak bu kez başını iki yana sallıyordu. “ Bu kızı beğendiğine göre çok da normal olmasa gerek.”
Omuzla
