Emniyet kemerine uzanan eli, üzerime eğilmiş bedeni ve birkaç santim ötem de duran yüzüyle karşılaşmıştım. O da bu durumu şaşırtıcı bulmuş olacak durmuş ve gözlerimin içine bakmaya başlamıştı. Kalbim kendini hissettirmek adına harekete geçerek hızlanmaya başlamıştı. Bu kez nedensizdi. Çünkü şu an ondan ne korkuyordum ne de öfkeliydim. Ama yine de hızlanmaya devam ederek atıyordu.
Bundan rahatsızdım. Bu yüzden kaçırdığım bakışlarım onu da kendine getirmiş ve yerine geçerek emniyet kemerini yerine takmıştı. Sonra da kendisininkini takıp arabayı çalıştırdı. Bu kadar heyecanlanmış olmamı anlayamıyordum ancak öyle olmuştu. Ona bu kadar yakın olmak korkmamı sağlaması gerekirken heyecanlandırmıştı beni. İşte bu normal değildi.
Yol boyunca sadece evimi tarif ederken konuşmuştuk. Ne bir özür ne
