Hastanede sabahladığını üstünde dumanı tüten karton bardaktaki çayı uzatıp “Al sen sabahları demli çay içmeden kendine gelmezsin.” diyen Hozan’la anlayan Roj başını çevirip koridora bakındı. Sabah olmak üzereydi ama hala güneş hiçbir yere değmemişti. Rojgûl’ü görmeden gözündeki ışığa şahit olmadan da Roj’a güneş doğmayacaktı.
Hozan’ın uzattığı sıcak çayı alan Roj başını eğerek saatlerdir olduğu gibi beklemeye başladı. Hastanede yanında Hozan amcası tek kalmıştı çünkü başka kimseyi istemiyordu. Gelen herkesi de teker teker uğurlamış teşekkür etmişti. Karısı iyiydi ve daha da iyi olacaktı. Kalabalık hastanede beklediği zamanları hatırlatıp duruyordu.
“Bugün göreceksin Roj endişelenme. Karın uyandığında seni böyle çökmüş bir halde görmesin dik dur.” dedi sandalyesini yanına çekip yeğ
