---
Yağız salondan geçip çalışma odasına girdi.
Kapıyı ardında sessizce kapattı. Oda, loş ve deri koltukların ağır kokusuyla doluydu. Masasının başına geçti. Parmakları dosyaların üzerinde gezindi, ardından cep telefonuna uzandı.
“Getirin onları,” dedi kısa bir tonda.
Sesinde öfke yoktu. Ama o kadar kesindi ki karşısındaki nefesini bile tutmuştu.
Dakikalar içinde iki adam odaya girdi. Siyahlar içindeydiler. Gözleri sert, omuzları dik. Yağız, başını hafifçe kaldırdı.
> “İtalyanlarla anlaşma hâlâ netleşmedi mi?”
Biri başını eğdi.
> “Mekanlarını değiştirmişler. Yeni konum gizli. Ama sızan adamlardan biri haber gönderdi. Akşama kadar bilgi bizde olacak.”
Yağız, gözlerini kısmadan konuştu.
> “Akşama kadar değil… akşama gelmeden. Yoksa siz gelmeyin.”
Odanın içi birden soğudu.
