Lamia odaya adım attığında mumların sıcak ışıkları duvarlarda altın gibi parlıyordu. Yatağın üzerinde zarif, ince tüller; başucunda kristal bir kadehte gül yaprakları… Yağız o an kapıdan içeri girdiğinde bütün bu hazırlık, onun yüzüne çarpan bir rüya gibi geldi. Gözleri Lamia’ya takılı kaldı; Lamia’nın giydiği, vücudunu hafifçe saran ipeksi gecelik, omuzlarından süzülürken zarafetiyle onu büyülüyordu.
Yağız hiçbir şey söylemeden kapıyı kapattı, sessizlikte yalnızca nefeslerinin sesi vardı. Lamia yavaşça yaklaştı; gözleri bu defa kaçmıyordu. Dudakları hafifçe aralandı: “Böyle bir geceyi… sadece seninle paylaşmak istedim” dedi.
Yağız’ın boğazı düğümlendi; bir adım attı, Lamia’yı belinden kavradı. Ellerinin sıcaklığı Lamia’nın tenine karıştı. Lamia başını hafifçe yana eğdi; saçları omzundan
