Lamia ve Yağız hâlâ birbirlerinin gözlerine kilitlenmiş, sanki salonun ortasında yalnız kalmış gibiydiler. Birbirlerine söylemedikleri her söz havada asılıydı. Bu gergin atmosferi yırtan şey, ağır ve otoriter bir ses oldu:
— “Yeter artık.”
Yağız’ın babası İsmet Bey adımlarını ağır ağır atarak yanlarına geldi. Üzerindeki koyu renkli smokin, geniş omuzlarına rağmen eski patronluğun ağırlığını taşıyordu. Yüzündeki kırışıklıklar sertti ama gözleri hâlâ keskin ve dikkatliydi. Hemen arkasında, zarif ama bir o kadar da vakur duran Hazal Hanım vardı.
Hazal Hanım, Lamia’ya kısa, endişeli bir bakış atıp oğlunun koluna hafifçe dokundu:
— “Yağız… oğlum, davetdesiniz. Burası hesaplaşma yeri değil.”
İsmet Bey, bakışlarını önce Yağız’a, sonra Lamia’ya çevirdi. Sesi düşük ama bu defa daha tok bir ton
